Minsa'y tumatalbog-talbog

Tao'y umaalog-alog

Sa bangi'y tiyak mahuhulog.

*

Ang mundo ay umiikot

'kakahilo, pasikot-sikot

Paano kung ika'y ubod likot?

Malamang, bali-bali't baluktot.

*

Ang mundo ay nakakatakot

Dilim-liwanag siya ay balot

Madalas parang ika'y nasa sapot

Daig pa ang ahas na nakapulupot.

*

Ang mundo ay sabog

Araw nito'y lumulubog

Maangas at makapal ang apog

Ako'y matutulog na kahit 'di pa busog.

I only set my feet on level six when I want to read (along with the cozy background music) in the library. The view and atmosphere is quite refreshing to me because most of my teaching sessions are held in levels four and five. Today, I didn’t set my feet to read but to attend the mathematics meeting in one of the rooms beside the library.

The meeting was opened with the usual pleasantries and whereabouts, whatabouts (paging Oxford Dictionary), agenda, sometimes also the whatnots are included to break the ice. In the middle of one of the whatnots I just realized the floor is shaking. I couldn’t find any words or phrase to inform them so I decided and uttered this exact line, "I think, it's an earthquake!"

It was an ordinary but tough day. I had almost five sessions with my homeroom today. The material is Reproductive System. I am very sure they were bored with my face. Boys are so mindful of the topic. They keep on asking questions - sensible questions at least; even during the time they helped and accompanied me to get the bags of their female classmates at level four before going home time. As the adage line reads, "Boys will always be boys."

"I think it's an earthquake!"

The drill paid off.

We’re safe and sound.

We’re alive.

We’re awake.

We’re alert and enthusiastic.

Thank God! During this kind of situation He is and will always be in control.

Beginnings are bumpy. It’s shaky as the nursery rhyme “Sit down, sit down, you’re rocking the boat”. It’s one hell of a roller coaster ride while its associates are either natural or forced adjustments or self-inflicted pressures.

Sandwiched are the challenges - the fathomable ones and challenges that sometimes the human mind and body cannot comprehend.

I am back with old career (new friends, Gangsters of Tritura: 3 Idiots Version and colleagues). In the mean time, I am at the beginning. Beginning that will lead me outside of the rocky boat while valuing the lessons of the in between while hoping for the best part of anything - ending.

The Gangsters of Tritura

The Other Housemates

The Twenty Thousand Rupiah Nasi Campur Trekkers

Pong is Back

Join me as Medan, Indonesia unfolds before my very eyes.

Welcome to Medan, Indonesia. Selamat Datang!

Binalikan ko ang Friendster Account ng aking kapatid sa kadahilanang gusto kong balikan ang huling linggo niya dito sa mundong ibabaw.

28 August  2009 Friday (07 Ramadan 1430)

Boy kumusta kayo diyan? Ako, mabuti naman ako dito, kumusta ang trabaho mo? Mag-ingat kayong parati diyan, e-mail mo ako kapag nakapag-online ka ngayong Sabado o Linggo, God bless.

24 August  2009 Monday (03 Ramadan 1430)

Boy kumusta kayo diyan? Ano ng balita diyan? Mag-ingat kayong parati diyan, ayos lang ako dito. Boy, e-mail mo ako kapag may time ka. God bless

30 August 2009 Sunday (Church Day) Mighty Warriors Christian Fellowship

Ang Tindahan at Tambayan (Dito kami madalas tumambay pagkatapos ng Youth Sunday School)

Jenra Mall – Angeles City (Dito  madalas magkayayaan na kumain, magkantahan at maglaro pagkatapos ng church service)

Liberty Christian Fellowship Church Anniversary (C2Ones Porac Youth Organization)

Ang linggong iyon ang huling pananambahan niya. Marahil ito rin ang nagsilbing pamamaalam niya sa mga kabataang nakasama niyang umawit, magpuri at maglingkod sa Diyos.

Siguro, pinili kong saktan ang aking sarili sa mga nakalipas na araw dahil na rin sa hindi ko nagawang makauwi noong pumanaw siya. Hinayaan ko ito dahil alam ko, kailanman, hindi ko na siya muling makikita pa dito sa lupa. Kabaligtaran ng huling linggo niya sa mundong ibabaw na may ngiti sa kanyang mga labi.

Ngayon, alam ko na ang tugon niya sa aking mga comments at e-mails. Ito’y ang nais niyang maalala ko/namin siya kung ano ang mga nangyari noong huling linggo bago siya matulog ng mahimbing.

***

Walang rewind sa totoong buhay.

Pagkatapos kong mabasa ang "Tuesdays with Morrie" ni *Mitch Albom ay napaisip ako kung nakapasa ba ang aking kapatid sa huling pagsusulit bago ang kanyang itinakdang kamatayan. Hindi ko din alam.

Kagaya ng sinabi ni Andy kay Red sa pelikulang "The Shawshank Redemption," "...hope is a good thing, maybe the best of things, and no good thing ever dies." At naniniwala ako na ang pinakamahalagang sangkap ng pag-asa ay pananampalataya sa lahat ng salik ng buhay.

Kung hindi kami magkita sa susunod na buhay na aming pinaniniwalaan, malamang isa sa amin ang hindi pumasa.

Mabubuhay akong naayon sa kung ano ang mabuti, kapakipakinabang at nakalulugod sa Dakilang Lumikha dahil ang buhay ko ay walang rewind.

***

Para sa lahat ng mga taong nagmamahal.

Kasalukuyan na ring nilalakad ng paaralan ang aking working visa at kung walang magiging problema ay lalabas ang resulta sa loob ng apat na linggo. Kung ano man ang magiging resulta ay Siya na ang nakakaalam.

Maraming salamat po sa mga taong nagbigay ng panahon sa aking pang-aabala. Gayundin, humihingi ako ng inyong mga panalangin.

Dahil di ako sanay na walang trabaho at tapos na rin naman ang isang buwang palugit na bakasyon, muli akong susubok. Nakapag-demo ako sa isang paaralan sa Malolos, Bulacan at may mga interview ring nakasalang sa Manila. Kahapon nama'y natanggap ko ang mga dokumentong kakailanganin para makapagturo sa bansang Indonesia. Kapag naasikaso ko ang mga ito at nakakuha ng working visa ay muli akong papalaot.

Hindi biro ang maghanap ng trabaho sa atin. Bukod sa magastos ay wala pang bakante sa mga paaralan. Hindi ko isinasara ang aking pintuan na makapagturo o makapagtrabaho sa Pilipinas. Ang sa akin lang, bilang sundalo ay susubok ako.

Handa na ako. Sana, dumating ka na.

Bubwelo ang Pong sa mga susunod na buwan para maka-EB kayo. Sana walang magtampo maghahanap muna ng trabaho ang Pong.

***

Ayokong naririnig ang mga kwentong pangangaliwa ng isang tatay o kaya nama'y kwentong anak sa labas ng kasal. Ayoko dahil sinaktan ako nito at ang aking nanay. Maging sa kasalukuyan ay ayoko pa ring naririnig ang mga ito. Hindi dahil sa galit o kung anupaman, kundi dahil sa pagsasangkalan at Pang-uusig sa Pag-ibig.

Mahal ko ang aking dada, pinalaya at pinatawad. Kung saaan man ako ngayon, alam ko, ipinagmamalaki niya ako. Kagaya ng pagmamalaki ko sa kanya bilang isang ama at ang aral na kanyang itinuro na dapat at 'di dapat tularan. Sapagkat sa mundong ito, nawala man ang Jesus na aking kinilalang dada, may isang JESUS naman na gagabay sa kanyang mga anak.

Sa lahat ng mga ama at gumaganap sa papel bilang ama, Blessed Father's Day!

***

Father's Day Post

Kamalayang Malaya Sige Ihataw: Pang-uusig sa Pag-ibig

Dalawang buwan na akong naghihintay makauwi. Hanggang ngayon wala pa ring malinaw. Lahat na ng posibleng paraan ay nagawa ko na, sampu ng aking mga kasamahan. Wala pa rin.

Maghihintay at mag-aabang hanggang may kaliwanagan.

Huling araw na ng residence permit ko ngayon. Kung anong kahihinatnan bukas at sa mga susunod pang araw ay matagal ko nang itinagubilin sa Diyos. Dahil sa kanya'y walang expiration. Lahat bago araw-araw, lalo na ang kanyang biyaya at awa.